SOUL1

სრულყოფილი ხართ რაიმე საკიტხში? -… – ხოდა დაიკიდე !
*

შენი, შენი საყვარელი ადამიანების, ყველას ცხოვრება როგორ მთავრდება? -… – ხოდა დაიკიდე !
*

რეალურად გარემოსგან რაიმეში სრულიად დამოიკიდებელი ხაარ? -… – ხოდა დაიკიდე !
*

სხვები ისე უნდა იქცეოდნენ/ფიქრობდნე როგორც შენ გინდა რომ იქცეოდნენ/ფიქრობდნენ? -… – ხოდა დაიკდე !
*

შენს ცხოვრებაში რაიმე გლობალური, ან ეპიკური, ამ საკაცობრიოდ მნისვნელოვანი ხდება? -… – ხოდა დაიკდე !
*

ყველაზე ჭკვინი ხარ? -… – ხოდა დაიკიდე!
*

გაბრაზება ან სიამოვნება შენშია თუ გარემოს შენზე ზემოქმდების შედეგია?  -… – ხოდა დაიკიდე!
*

ყველაფერი რასაც აკეთებ საბოლოოდ ნაგავსაყრელზე მოხვდება?  -… – ხოდა დაიკიდე!

*

. . .

მაგრამ თუ ვერ იკიდებ…  -… – დაიკიდე!

Advertisements
Posted in დახარისხების გარეშე | დატოვე კომენტარი

მე შემიძლია…

 

სიცარიელის განცდა არასდროს განმიცდია

თუმცა საკუთარ სიკვდილზე მილინჯერ მიფიქრია

და როგორც წესი კოსმოსამდე დავდივარ… ანუ კოსმოს ვუდარებ ჩემს სიკვდილს და ამ შედარების შედაგდ ვუკვდავდები

როგორ?

ვარსკვლავები, მთვარე, მთელი ეს კოსმიური უკიდეგანო ფერადოვანი რადიაცია… ჩემი სამშობიარო ინკუბატორია

აღიქვი სამყრაო როგორს სპაციალური პირობები შენი შექმნისთვის

მთელი სამყაროს ძალები რათა შენ შეიქმნა

რაღა მოგკლავს

საიდანაც მოხვედი იქ თუ ბრუნდები განა ეს სიკვდილია?

და იმ წამიდან როცა ამას აცნობიერებ სადრაც ახალ შრეებში გადადიხარ…

 

საკუთარი თავისადმი სიყვარული განა არის რაიმე მიზეზობრივობაში ამ მსჯელობაში?

მაგრამ ეგ არაფერია  – შენთან ყოფნის სურვილთან შედარებით

კი მე აღარ ვიქნები და მოვკვდები, მაგრამ შენთან 1ად ყოფნა

რატომ მავსებს ესე უკიდეგანოდ? ან შენტან ყოფნის იმედი, თუნდ…

ბიოლოგიორად ვიცი რატომაც, მაგრამ განა აქ მხოლოდ ბიოლოგიაა?

განა მიზიდულობის ძალაბი მხოლოდ ბიოლოგიაა?

 

შორსხარ

ან მე ვარ შორს

უფრო მეორე

უფრო მე

არა და დარდით კვლავ ვერ ვკვდები, ალბათ დარდით ვერასდროს მოვკვდები

და ნუთუ ტკივილითთ ვტკბები?

და განა რა არის მაში მიუღებელი?

ან განა ჩემთვის შეუიძლებელიე ეს მიღება?

მე შემიძლია…

Posted in დახარისხების გარეშე | დატოვე კომენტარი

თვალებს ვხუჭავ და ვხედავ:

ძველი, ძლევამოსილი წყევლის გამო მთელი ბრძოლის ველი დაფარულია მიწიდან მოჟონილი სისიხლის საფარით. როგორც ბალახი, როგორც ხავსი.
სისხლის ხალიჩა.
ზედაპირზე შედედებული და მუქი, მოშავო, ბლანტი. ფეხის დაბიჯებისას შეიგრძნობოდა მისი წებოვანება. ნაკვალევი კი აჩენდნენ ჯერ კიდევ ახალ ამოჟღენთილ, უფრო ნათელი ფერის, მაგრამ მაინც შემზარავი განწობის სისხლს.
ველზე მხოლოდ ორნი იდგნენ. ცოცხლებიდან მხოლოდ ორნი. მტრები. ერთ-ერთი მათგანი უნდა მომკვდარიყო, ან ორივე, მსგავი შემთხვევებიც ხშირად ყოფილა, როცა ორი მერძოლი ერთმანეთს ერთდრულად, ან ბრძოლის განმავლობაში ისეთ ჭრილობებს აყენებენ, რომ საბოლოოდ ორივე განწირულია – იყოს გამარჯვებულიც და დამარცხებულიც.
მათ შორის მანძილი ათიოდე მეტრი იყო. კაენმა ხელების მოძრაობა დაიწყო. მოცეკვავის მსგავსად, გრაციოზულად და მოხდენილად. კაენი ელვისებურად მოძრაობს და ერთ ხელს მოწინაღმდეგეს ყელში სწვდება, მეორე ხელს ბარძაყში ასობს, მანამ სანამ ბარძაყის ძვალს არ წვდება, ამტვრევს ძვალს, შიგ ბარძაყშივე, შემდეგ ძვლის ნამტვრევს გლეჯს და სიმწრისა და ტკივილისაგან წაშლილ მოწინააღმდეგეს საკუთარ ძვლის ნაჭეხს თვალში ასობს, ტვინის თეთრ ნივთირებამდე…

Posted in დახარისხების გარეშე | 3 Comments

სუბიექტურად სრულყოფილი ცოლი

/კომპში ფაილების ქექვისას გადავეყარე, არ მახსოვს როდის დავწერე და არც ვიცი ადრე ნეტში დამიდია თუ არა მაგრამ, მომწონს და იყოს:/

მთავარი ჩემს ცოლიანობაში არის ერთი რამ – ჩემი ცოლი იმდენად ოპტიმალური ვარიანტია, იმ შესაძლო ვარიანტებიდან რაც ცხოვრებამ მომცა პოტენციური ცოლის არჩევის კუთხით, რომ ჩემთვის ეს თითქმის დაუჯერებელია. თავდ განსაჯეთ:

ჩემი ცოლი თავისუფალია, ჩემგან თავისუფალია, თუმცა სხვა რაღაცეებზეც ბლომად დამოკიდებულია. და აბა თუ გამოიცნობ ვისთვის არის სასურველი ბედნიერება, რომ მისი ცოლი იყოს თავისუფალი?

ამავედროს, და შიგადაშიგ, ჩემი მდედრი ჩემზეა დამოკიდებული, თუ თავად თვლის, რომ არის.

ჩემი ქალი, ანუ მდედრი, ჩემგან თავისუფალი ჩემთვს არის. ჩემი თავისთვის. მე ვთვლი, რომ არის, ან უნდა… მე მინდა, რომ იყოს. მისთვის არასდროს მითქვამს – “მინდა, რომ ჩემგან თავისუფალი იყო”, ან რაიმე მსგავსი. მე, თავისუფალი ადამიანი მიყვარს. ან მინდა, რომ მიყვარდეს. თანასწორი, ან უფრო ზუსტად სრულფასოვანი ურთიერთობა სავარაუდოდ მხლოდ თავისუფალთა შორის არის შესაძლებელი და მე ჩემს მდედრში უპირველესად, ან ერთ-ერთ პირველ ადგილზე, რიგში, წერტილში… მიყვარს, რომ ჩემს თავისუფლებას, ან მცდელობას ვიყო ასეთი, ხელს არ უშლის, პირიქით, მესასუქება და მეც ვსუქდები; სანამ ისე არ გავსივდები, რომ მორიგი საკნის გალიას არ გავარღვევ.

გავარღვევ სადღაც.

ჩემი მდედრის ერთ-ერთ დასაფასებელ და სასიამოვნო გარემოებას ისიც შეადგენს, რომ სამშობიაროში მუშაობს და თავად კი ამბობს, რომ მშობელი არასდროს გახდება და არც სამშობლო არ უყვარს. აი მე, კი ძალიან მიყვარს. ჩემი მდედრი მიყვარს. მათ შორის იმის გამოც, რომ რაღაც რაღაცეები არ უყვარს. მე და სამშობლოს სიყვარული მაგალითად – არა. თუმცა, როგორ შემიძლია მიყვარდეს ის რაც არ ვიცი, არ მესმის, ვერ ვგრძნობ და ვერ ვაცნობიერებ თუ რა არის – სამშობლო, მამული, ეროვნულობა, კულტურული საზღვრები და არა ქსენოფობიური კარჩაკეტილობა და გარემოსაგან შემოსაზღვრულობა. იყო ერთხელ მომენტი, როცა ჩემი ტვინის წნეხულობებში ენობრივი მექანიზმით ჩამოყალიბდა – “ერთ დღეს შეხვდნენ ბუდდა და ქრისტე და მათ დუმილს არ ქონდა საზღვარი, თუმცა ადამიანები ქრისტიანიზმსა და ბუდიზმს შორის საზღვრებს ავლებენ. მეორე დღეს ქრისტიანებისა და იუდეველების ღმერთმა სარკეში ჩაიხედა და მუსულმანთა ღმერთი დაინახა და ადამიანებმა ისევ დაიწყეს საზღვრების გავლება და მიწის ხაზვა. თითქოსდა გადასარჩენად.”

აბდაუბდასმაგვარიზმი.

ისე რა ტყუილად ეწამა ის საბრალო.

ტერიტორიალური ისნტინქტი შეზავებული ადამინური ფორმების საზღვრული სიცრუით, ან რაიმე მსგავსი.

თუმცა, არა, ისევ არა, მე ვწერდი ჩემს ცოლზე. მაშასადამე – ჩემი ცოლი და მე, რატომღაც და ერთიმეორისგან განსხვავებით, რატომღაც არასდროს ცდილობდა მიეღწია ღვთის სასუფეველს, ნუ თუ არ ჩავთვლით საკუთარ ტვინის უსივრცობაში, ბედნიერებისგან განსხვავებით.

ჩემი ცოლი, არც თუ იშვიათად და ხანდახან ხშირად, უნიათობასა და აპათიაში მოშუშულ უიმედობაში ვარდება. ის არასდროს ყოფილა მორწმუნე. ბავშვობა არ ითვლება. სატანიზმიც მხოლოდ ჰობია და არა რწმენის შედეგი.

ხშირად აწუხებს ან და ეძალებიან ფიქრები ყოველივეს ამაოების, ყოველივეს აბსურდის, უაზრობაზე და საერთოდ გაქრობის სურვილი უჩნდება და ამ ყოველივეს ნორმად მიიჩნევს. თავისთვის. და პარალელურად ცდილობს უხაროდეს ცხოვრება. მე არ დავცინივარ.

დედობრივი ინსტინქტი, საკუთარი ინსტინქტი, დაჩაგრა და ყურადღებას არ აქცევს, კლავს, მოწამლა და დამარხა, დაწვა და ქვეცნობიერის ჭებში ჩაახრჩო. სამსახურში ბავშვებს და ახალშობილებს მოსავლელ საქმეს უსაქმურად დარჩენის არ სურვილის და ფრიად მისაღები ხელფსასის გამო აკეთებს. მყუდოებისთვის.

არ ლოცულობს, არ იღებს ზიარებას და სხვა მისთანებს.

სექსუალური ცხოვრება დაიწყო ცოლ-ქმრობამდე.

შიშვლდებოდა სარკის წინაშე თანმდეები მოვლენებით.

არ მარხულობს მაშინ როცა დაჯგუფებები, რომლებიც თვლიან, რომ არავინ სხვა და მხლოლოდ ისინი ემსახურებიან ღვთაებრივს ჭეშმარიოტად, რომლებიც თვლიან, რომ იციან, თუ როდის უნდა იმარხულოს ადამიანმა და თვლიან, რომ უნდა იმარხულოს ადამიანმა და ასე შემდეგ.

ადამიანურს აყენებს წინ ვიდრე იმ ღვათაებრივს, რომელიც ადამიანურობის არასრულფასოვნების გამო, ადმიანის წარმოდგენებში ვერ იქნება სრულფასოვნად წარმოდგენილი.

კითხულობს და უყურებს იმას, რისი კითხვა და ყურებაც კანონიკუროზაციონიზმის კანონებით აკრძალულია.

ირუჯება ხოლმე საზოგადო ადგილებში.

უსმენს მუსიკას და უყურებს ფილმებს არაწნმინდანური მოტივებით და ტექსტებით, მათ შორის გამრავლების ინსტინქტზე, რომლებსაც სიმღერებში სიყვარულის, მონატრების და სხვა მსგავსების მეტაფორით მოიხსენიებენ.

ცეკვავა და უყურებს ცეკვებს.

იმსუბუქებს სულს საწინაამღმდეგო სქესის წარმომადგენელთან საუბრით, განსაკუთრებით და თითქმის მომავალ ქმრის სახით.

იჩენს წმინდანისთვის ზედმეტ მონდემებულებას საკუთარი სხეულის მოვლის მიზნით.

იღებავს თმებს და სჩადის მსგავს უმსგავსოებებს.

ირჩევს საჭმელს, სიამოვნებას იღებს საკვების მიღებით, გამოთქვამს უკმაყოფილებას უგემური საკვების მიმართ და სჩადის სხვა მსგავს ჭამელობის მწვალებლობას.

სვამს მაგარ სასმელებს და ყავას.

გადადის ქუჩაზე იქ სადაც გადასვლა აკრძალულია.

ტაძარში იყურებოდა საათზე.

წერს და იძახს უწმაწურობას.

არ დაღლილა და მაინც ძინავს დღისით.

ექსპლუატაციას უკეთებს სხვის შრომას.

ცრუობს და იტყუება.

შაბათ კვირას ერთობა სხვა და სხვა საქმიანობით.

ზარმაცობს და ეგოისტობს.

ფიქრობს ადმიანურზე და არა ღვთაებრივზე. სატანისტი.

ზრუნავს ტანსაცმელზე, გარეგნულ იერ-სახეზე.

არ უყვარს მტრები.

არ ჰყავს მტრები.

უყვარს ფანტასტიკური ზღაპრები და არარეალური ისტორიის მოსმენა ანდა ყურება.

იგინება.

ფულის უმეტეს ნაწილს ხარჯავს გართობაში.

ხშირად არ ეხმარება არამერკანტილური ანგარებით გაჭირვებულთ და დავრდომილთ.

უყვარს კომფორტი და ზრუნავს კომფორტისთვის.

გულგრილია, მაშინ როცა საზოგადოებრივი და რელიგიური მორალი მოითხოვს სითბოს და სენტიმენტებს.

ჭამს ღამით.

იამებს სხეულს შხაპით და აბაზანით.

მოგზაურობს სხვებისთვის გაუგებარი მიზეზებით და მოწყენის გამო.

ეწევა თამბაქოს, ხანდახან კანაფს.

ბოროტ და გახრწნილ ადმიანში არ ეძებს დადებით თვისებებს.

ჰყავს ქმარი, რომელსაც ინკვიზიცია ოთხმაგ დაწვას მიუსჯიდა და მან ეს იცის და არ ადარდებს.

იჭყანება სარკეში და იჯღანებსა ფოტოაპარატის წინაშე.

უყვარს ლოგინში ზარმაცულად ნებივრობა, მარტო ან ქმართან.

საჩუქრებს და ტკბილეულს ითვისებს, მაშინ როცა შეეძლო მიეცა უსახლკარო და მშიერი ბავშვებისთვის.

მოსწონს ბუდიზმი და არ სჯერა, რომ ღმერთს უყვარს იგი. ჩემი ცოლი, არა ბუდა.

ტირის და დარდობს დროულზე.

უსმენს როკს, ხან და ხან მძიმეს.

უფრო ხშირად დადის კაფე-ბარებსა და დისკოტეკებზე ვიდრე ეკლესიაში და კითხოლუბს უფრო მეტს არაკანონიკურს ვიდრე წმინდას.

ესიმპატიურება ბევრი ათეისტი.

გამომგოინებლურად კულინარობს.

თვლის, რომ ყველანი გარშემო შეიძლებ განიხილო, როგორც საშუელბა, რომ აივსო ბედნიერებით და გიხაროდეს ცხოვრება, და რომ სინამდვილეში არავინ არაფერ განსაკუთრებულს არ წარმოადგენს თუ რაიმე განსაკუთრებიულს არ გაძლევს.

მე ის მიყვარს, მომწონს, მევასება და ვთვლი, რომ სრულიად განსაკუთრებულია, შეუდარებელი, ერთადერთი, უგემრიელესი და უმასშტაბურესი სულის, და უბასრესი გონიერების პატრონია, ხოლო მის ნაკლოვანებათა ზემოაღწერილი ჩამონათვალი იმის გამოა, ძირითადად რელიგიურ-კანონიკური, რადგან ჩემს ცოლში ნიხრებს ვერ, არ ვხედავ და ვერც ვამჩნევ და არც აღვიქვამ. მხოლოდ და მხოლოდ.

მისგან არაგანსხვავებული და მსგავსებით და ცოდნით მე:

ის მიყვარს.

არ მჯერა ნათელი მომავლის და არ მწამს სიცოცხლის სიკვდილის შემდეგ.

მაქვს ვანდალური, დესტრუქციული და ტერორისტული ზრახვები, ხშირ შემთხვევაში პლანეტარული, იშვიათად კოსმირი მასშტაბებით.

მსურს ვიყო სრულიად უდრტვივნელი, ცივი და აუღელვებელი, ნებისმიერი ტრაგედიის, თუ უბედურების, თუ ცოდვის, თუ საცოდავობის, თუ მსგავსის და საერთოდ ყველაფრის მიმართ.

ვამაყობ, რომ გონიერებაში ჩემი დმარცხება ცოცხალტაგან ჯერ ვერავინ შესძლო.

ვერ ვგრძნობ სხვათა გასაჭირს და ტკივილს.

გამუდმებით არ მახსოვს, რომ გარშემო უთვალავი ტრაგედიას აქვს ადგილი და ეს ფაქტი ყოველთვის არ განსაზღვრავს, ჩემს ქმედებებსა თუ განწყობა-აზროვნების ნაირსახეობებს.

ვარ მხეცური და ცხოველური ეროტიზმში და სექსში.

მიმაჩნია, რომ ჯოჯოხერთს ჩვენს თავებში თავისი დადებითი დანმიშნულება აქვს.

საკუთარ თავში ბნელის და ნათელი ბრძოლას მხოლად პიროვნული ზრდისა და განაყოფიერებისთვის ვაფასებ და გასართობად მაქვს ქცეული.

ვცდილობ არ ვცნო განსხვავება უფროს და უმცროსს, მაღალს და დაბალს, პირველს და უკანასკნელს შორის და საერთოდ ყველაფერი ერთია. სულ ერთია.

ხშირად ვღალატობ ფარდობით რეალობას.

გამრავლების ინსტინქტის მომძვინვარებულობას ვერ ვერევი და ვეთამაშები.

ამპარტავანი, ზარმაცი, მშიშარა და უსამართლო ვარ.

განვსჯი განმსჯელებს.

არ ვიკვებები, არამედ ვჭამ.

მინდა ღმერთს გავუტოლდე.

ვერ ჩამოვყალიბებულვარ, უნდა ვიბრძოლო, თუ მინდა დამშვიდებულად ვიყო.

ყველა გარშემო ცხოვრება პროგრამირებულ ტყვედ მიმაჩნია. გულწრფელად.

მჯერა, რომ ყველა ადამიანი იმსახურებს სიკვდილს. რადგან ადამიანია.

მინდა, რომ გარშემომყოფები სარკეები იყვნენ და მათში ის დავინახო რას მე მინდა.

ვერ ვგრძნობ, რომ სული მაქვს.

ვთვლი, რომ ყოველი სექტა, კონფესია, მოძღვრება, სისტემა, რწმენა, თეორია ღმერთთან მისასვლელი გზის განვლის ლოკალური, ესეიგი არა უნივერსალური და ესეიგი არასრულყოფილი მცდელობაა და არა თავად ეს გზა, გზა, რომელშიც მთავარია ის, რომ პიროვნული ცნობიერების მიღმა არაფერია მთავარი, შედეგის მსგავსად.

მწამს, რომ თუ ღმერთს აქვს ნება ის არასრულყოფილია.

მინდა, რომ ყველაფერი ისე იყოს, როგორც მე მინდა.

ჩემს ნმადვილ სახეს იმდენი ხანი ვმალავდი, რომ მეც დამეკარგა. ბავშვობიდან.

ხანდახან ვერ ვხვდები ვინმე თუ მიყვარს, ან ვინმეს თუ ვუყვარვარ.

ისინი, ვისთანაც ურთიერთობა მაქვს არიან მსხვერპლები, ჩემი მსხვერპები, რომლებზე მე გადმომაქვს ის, რისი ჩემში დატოვება-დაგროვების შემთხვევაში გავგიჟდებოდი. ვიქნებოდი სრულიად შეშლილი. მათ შორის თქვენ.

ვთვლი, რომ რადიკალურობა არც თუ ისე ცუდია, რადგან ყველაფერს თავის დანიშნულება აქვს.

ვთვლი, რომ სამყარო, რომ განადგურდეს არაფერი განსაკუთრებული არ მოხდება.

იქნებ იმის გამო, რომ არაფერი დარჩება.

Posted in დახარისხების გარეშე | დატოვე კომენტარი

დიალოგი მიროვენგიანთან ანუ ეშმაკთან

მეოთხე დიალოგი

http://www.youtube.com/watch?v=E_PFZ92dMys

დიალოგი მიროვენგიანთან ანუ ეშმაკთან
სანამ შემოქმედამდე მიხვალ ჯერ ეშმაკი უნდა გაიარაო

ქრისტე სანამ გამესიავდებოდა ეშმაკის გამოცდა გაიარა უდაბნოში

ეშმაკს ყავს გასაღების ოსტატი რომლესაც აქვს გასაღები შემოქმედისკენ მიმავალი კარისა
ანუ
ეშმაკია ის ვინც უშლის ადამიანებს მივიდნენ შემოქმედამდე

ხო ბაი ზი ვეი მიროვენგები არიან, იყვნენ… საფრანგეთის სამეფო გვარის სასტავი, გვარის, რომლებიც ვითომდა თუ მართლა და თუ როგორც იყო – წამრმოიშვნენ მარია მაგდალინელის შვილისგან… დენ ბრაუნი გავიხსენეთ…

მევასება რა თვლსაჩინოდ სამების პონტში დაადგებიან მიროვენგელთან ნეო-ქრისტე, მორფეუსი მამაზეციერ და ტრინიტი სამების შემკვრელი სული წმინდა… ის რაც არვინ იცის რა არის – 1 ღმერთი ქრისტემდე და მერე უცებ სამება…

მიროვენგიანი:
ცოლის სახელი პერსეფონა – ჰადესისი, ჯოჯოხეთის სამეფოს მეუფე
ემსახურებიან ვინ? მაქციები, ვამპირები, მოჩვენებები…

მოროვენგელი…ანგელი(?) – ეკითხება – მე კი ვიცი თქვენ რატომ ხართ აქო?
მაგრამ თქვენ თუ იცით რატმო? (არა და ცვეტში არ იციან, იმენა რასაც ქვია რაღაცის საძებნელად არაიან მისულები!)

გასათების ოსტატი გვინდაო
ეგ მიზეზი არ არისო – რადგან არ იცით რისთვის გინდათ გასაღების ოსტატიო!

– აქ ხართ იმის გამო რომ გითხრეს აქ მოსულიყავითო! აქ გამოგგზავნესო (პიFიამ)
და თქვენს დაემორჩილეთ და მოხვედითო
და ესე მუშაობს ყველაფერიო და იწყებს ახსნას თუ რას ნიშნავს ესე მუშაობს ყველაფერი:

სამყაროში არსებობსო მხოლოდ 1 უცვლელი სიდიდე, 1 კონსტანტა მოხლოდ – მიზეზ-შედეგობრივობა!-ო

და აქ მორფეუსი იდიოტურად ეჩრება და ეუბნება – ყველაგფერი იწყება არჩევანითო
ნუ რაც მორფეუსის არჩევანუის თავისუფლებაზე დამყარებული მრწამსის მიზეზით ხდება
მორფეუს არ შეუძლია სხვა ხედვა ქონდეს (რომ არა იყოს არჩევანის თავისუფლება რელიგია უაზრობა ხდება, რადგან მე თუ არ სემოძლო არ ცამედინა ცოდვაი სადაა სამართალი როცა ცოდვლის გამო მსჯი?!)
მორფეუსის აზრით მაქნანებს არ აქვთ არჩევანი, მას კი აქვს და ეს არის მათ შორის სხვაობა…

მიროვენგელი პასუხობს არა იდიოტოო, არა!
არჩევანი არის ილუზიაო (ნუ რაც ეგრეა) ილუზია რომლის შექმნა ძალაუფლების მქონეთა და ძალაუფლების არ მქონეთა შორისო
(ნუ აქ ვიხსენებთ მოსაზრეაბას რომ რელიგია მასატა კნტრლოლის მექანიზმიაო)
და აჩვენეს ქალს, რომელიც უკვეთავს ნამცხვარს
ჰმმმ, ქალი და ნამცხვარი
ეშმაკის ცდუნება

მიროვენგელი ამბობს რომ ნამცხვარში არის ინგრედიენტი რომელიც მისი შექმნილია, მისი პროგრამაა
ქალი ჭამს ნამცხვარს -მიზეზი – და – შედეგად – იღგზნება
არჩევანი?
გან შეეძლო ქალს არ აღგზნებულიყოო?

აღგზნების შემდეგ კი ცდილობს აკონტროლოს თავი მაგრამ არა
გრძნობები წალეკენ ყველა მიზეზის ძიებას და ყველას ასე მოგვდისო
ჩვენს გარშემო მიმდინარე მიზეზ-შედეგების აბსოლიტური მონები ვართო

და 1ადერთი რაც შეგვიძლია ვეძიოთ (კი არ გავიგოთ, არა მედ- ვეძიოთ) რატომ?

რატომ? არის ის რაც განგვასხვავემს ჩვენ მათგანო (და ხალხზე მიუთითებს, მაყურებელზე biggrin.gif )
ის რითაც განგვასხვავებს მე და თვქნგანო
რადგანაც ჩემთან მოხვედით და რატომ მოხვედით არ იცითო
მაგრამ ეგ არაფერიო რახან ეგერე კარგათ ასრულებს სხვის მითითებებსო
ეხლა მე მიგითითებთო
გააჯვითო

და თვითონაც მიდის
ცოლი ეკითხება სად მიდიხარო – მიროვენგელმა კი ხომ ვთქვი ყველა მიზეზშედეგების მონები ვართო
ბევრი ღვინო დავლიე და მეფსიაო smile.gif

პირველი დიალოგით ნეო ასკვნის რომ ყველანი 1მანეტზე დამოკიდებულებივართ (ანუ ნოუ თავისუფლება)

პიფიასთან საუბრით რომ ყველაფერი პროგრამაა (ანუ ნოუ თავისუფლება)

აგენტსმიტტან საუბრით რომ მკვლელი დამოკლულიც 1ად არიან (ანუ ნოუ თავისუფლება)

და ბოლოს ეშმაკიც უმტკიცებს რომ ზერ ის ნოუ თავისუფლება და თავისუფალი ნება და არჩევანი

ყველაფერი ერთიან სისტემაშია დაპროგრამირებული დანსაზღვრული და ყვეანი ერთმანეტზე ცამოკიდებულები ვართ

ბოლო დიალოგი იქნება შემოქმედთთან

Posted in კინო ფილმი და movies | დატოვე კომენტარი

დიალოგი III – აგენტი სმიტი

აგენტი სმიტი

აგენტი უსხურობა

ალგტერ ეგო

ბნელი მხარე

ტაილერ დერდენი

ნეოს ალტერ ეგო

მთავრი მტერი საკუთარი თავიაო!

ნეოს მთვარი მეტრი სმიტია…

უსახუი არარაობა რომლსაც დამკვიდრება სურს – რადგან ის არავინ იყო – ეხლა ის ყველა იქნება!!! ნუ ეს უკვე ცოტა წაუმესამესერიებს…

სმიტი ეუბნება – ჩვენს შორის კავშირი არისო!

(იასნია ის ხომ ჩრდილივით არის ნეოსთვის)

ამის მიზეზი კი ის არისო პრობაბლიო რომ –

მე!

შენ!

მოგკალი! -ო

მერე კი… წარმოუდგენელია და

შენ მომკალი მე-ო!

და … მე ვიცოდი რა უნდა მექნა რომ მოვკდვი მაგრამ – მე არ გავეკეთე, ად დავნებდი, არდავმორჩილდი…

გაუტყდა მასტს ნეო თუ არ მოკვდა მაშინ როცა მე მოვკალი

მე რატომ უნდა მოვკვდე თუ მან მომკლაო

შური!!!

ამპარტავნობა!!

დომინირება!

დომონურობა!

და შენს გამოო მე სისტემის აგენტი აღარ ვარო

შენს გამო ვარ – თავისუფალიო!

თქვენი ალტერ ეგო იმდენად ტრაკიანია რამდენადაც თქვენ აძლევთ საშუალებას გაატრაკოს!

ინდიელების პრიტჩჩა

შენში ორი მგელი იბრძვისო

კარგი და ცუდიო

და იცი რომელი გაიმარჯვებსო?

რომელსაც უკეთ გამოკვებავო!

სმიტი ებუნება: ჩვენ ორივენი თავიდან დავიბადეთ – რეზურექშენ

ორივენი აღმდგარნი ვართ მკვდრედითო

და აი აქ სმიტი ამბობს ძლიერობას:

ჩვენ აქ ვართ არა იმიგამო რომ თავისუფლები ვართო

არმედ

იმის გამო რომ არ ვართ თავისუფლებიო!!!!! (ალოჰა ყველა წმინდა ჰიპოპოტამის ტრაკს და ამადმიანის იდიოტობას და ყველას ვინც ვერ გაიგო რა თქვა ამით სმიტმა!)

და ეგ ბევრ ჩვენგანს არ ესმის

არა და აშკარაა

თავისუფალი თუ ხარ სისტემაში აღარ ხარ… ნირვანა

ბუდა რეინკარნაციის ბორბალძი აღარ რის დამწყვდეული

ქრისტემ მიწიერებისგან იხსენით თავიო…

შედეგს ვერ გაექცევი – რადგან შედეგზე დამოკიდებული – არათავისუფალი ხარ!

ბედისწერის განგების უარყობა შეუძლებელიაო ამბობს სმიტი

თვით სმიტი

კაცი დარღვევა და კაცი ანომალიც კი განგების მონაა

ვინაიდანო თუ არ არის მიზეზიო

არ არის მიზანიო

არ არის მიზანიო

ჩვენც არ ვიქნებოდითო

(“უიმიზეზოდ არაფერი ხდება!”)

მიზანი გვა1იანებს

გმართავს

გვქმნის

გვამოძრავებს

გვნსაზღვრავს

…. -ო

სმიტმა შენ მიზანი წამართვიო

არსებობის მიზანი მქონდაო -ეხლა აღარ მაქვსო

შესაბმისად მე შენც იგივეს გიზავო

და სმიტმა ცადა ნეოს ასიმილირება

მარამ კიანურივზმა ტყულად ხომ არ ივარჯიშა

და თავის ალტერ ეგოსთან გა1იანებაზე უარი თქვა და დაიწყო ცემა ტყეპა

(არა და მესამე სერიის ფინალში – ნეო როგორ ამარცხებს სმისტს?

არ მარცხებს – ის მას ღებულობს

სანამ თავის თავ ეწინააღმდეგება, თავის მეორე მხარეს, –  ვერაფერი შედეგი

ხოლო როცა ღებულობს მას მაშინ ქრება სმიტი – ზღვა უნდა იყო ბინძური მდინარე შეიერთო და არ წაიბილწოო – არა და წყალი მსოფლიოში 1იანი სისტემა – როგორც ნეო და სმიტი)

შემდეგი დიალოგი

ეშმაკთან – მეროვენგიანთან ანუ

Posted in კინო ფილმი და movies | დატოვე კომენტარი

დიალოგი II – ნეო და პიFია

პიFია, იგივე გეა

იგივე დედაბუნება

იგივე ქალური საწყისი…

იგივე მამრის ტვინოზავრიანობის დამაბალანსირებელი მდედრის საშოში ჩაკიდული ქვეცნობიერის ქაოსი… რომელიც თვითშემეცნებას ლამობს მოუსტ ოF ოლლ ვინაიდან მოუსტ ოF ოლ თვითშემეცნება აკლია…(პირველ სერიაში სამზარეულოს კარებისთავზე წარწერას ვიხსენებთ)

სიზმრები

გაურკვეველი წინასწარმეტყველებანი

ორაკულობა (საბერძნეთში ორაკული დაბოლილი ქალი იყო – დაბოლილი პირდაპირი გაგებით)

ის რაც ლოგიკას და რაციონალურს აბალანსირებს

როგორც ნიცშემ თქვა ზოგ კითხვას პასუხი (ლოგიკური არგუმენტი) კი არა ინსტინქტი სჭირდებაო

ერთი მომენტი

სანამ ნეო პიFიას შეხვდება გაივლის ბაზრის 1 დახლთან რომელზეც ბარბები ბუდა ფეხბურთის ბურთები და ქრისტე თავისი მოციქულებიანა ერთად იყიდება. 1ად!

მაშ ასე – ამ დიალოგს მე ვეძახი – ყორისფელი პროგრამაა, ანუ არჩევანიც დაპროგრამირებულია:

ნეო ეუბნება პიFიას რომ შენ-ც პროგრამა ხარო!

და პიFიაც ეთანხმება

ეს -ქალი – გამოცანებით და ალოგიზმებით მობაასეც – მეტაფიზიკური არსებაც კი – გეც პროგრამაა!!!

(და რამდენი ვერ ვხდევბა ეს რასნიშნავს :D)

მაშასადამეო ასკვნის ნეო – შენეც სისტემის ნაწილი ხარო!

იასნი არის – სისტემა სრულია და ის 1იანი!

(ზურგზე ტყულიად კი არ მაწერია 1)

შესაბამისადო აგრძელებს ნეო – როგორ უნდა გენდოო?

მე ხომ სისტემას ვებრძვი და სისტემ ოF დაუნს ვუსმენო… 😀

პიFია პასუხობს (თავის ქალურ სტილში) შენ ვერასდროს გაიგებ მინდა თუ არ მე რომ დაგეხმარო თუ არ მინდაო…

(ნუ რას იზამ ქალი – უნდა მივიღოთ ისეთებად როგორებიც არიან)

ეუბნება ამას პიFია და იმავდროულად აწვდის წითელ კანფეტს (ვიხსენებთ პირველ სერიას – წითელი და ლურჯი ტაბლეტი…) – გინდა კანფეტიო?

ნეო: – შენ ხომ იცი გამოგართთმევ თუ არაო და რაღას მეკითხებიო, შენ ხომ ორაკული-წინასწარმეტყველი ხარო?

რადგან თუ წინაწარ იციო როგორ შეიძლება მაშინ მე მქოდეს არჩევანიო?!!?! ქალოო!!! ჰა?!!

აჰა აღსრულდა ოცნება:

თუ მომავალი განსაზღვრულია ეს=არჩევანის თავისუფლება მკვდარია :თვითკმაყოფილიმე:

პიFია ისევ ცუღლუტბაცაცობს და ეუბნება:

შენ არჩევანი უკვე გააკეთეო – ეხლა ჯასთ ცდილობ გაიგო თუ რატომ გააკეთე ეგ კანკრეტნა ეგ არჩევანიო!

… და ნეო გამორთმევს წითელ კაკებს

ანუ – არჩევეანუ უკვე გააკეტე=შენი არჩევანი უკვე დეტერმინირებულია! ალოჰა!

პიFია აძლევს და მერე თავისთვისაც დააძრობს წითელ კაკას

და ეუბნება რომ იგიც იმავე მიზეზით არის “აქ”

კანფეტები მიყვარსო და ყლაპავს წითელ კაკებს

(წიტალე კაკების ჭამიტ კი ფაქტობრივად დაიწყო ნეოს ზიარება რეალობასთან, სიმაღტლესთან, მის მიეს გაცნობიერების გაფართოვებასთან… ! )

და კიდევ ერთი ალოგიკური ფრაზა პიფიასგან:

ჩვენ ყველა ვაკეთებს იმას რასაც ვაკეთებთ

და აგრძელებს

ჩიტებს ხედავო – ოდესღაც შეიქმნა პროგრამო რომლითაც შიექმნა ჩიტებიო

ხეები

მზე

ჰორიზონტი

ყოველივე ეს ოდესღაც დაწერილი და დღემდე არსებული პროგრამებიაო…

და ყოველივე იმართება შესაბამისად პროგრამებით

საუბარი აქ არის არა მატრიცაზე, არამედ ჩვენს რეალობაზე!!! თუნდ ე.წ. რეალობაზე…

ყოველივე დაპროგრამირებულია

ანუ ყოველივე დაქვემდებარებულია კანონზომიერებებს

(და ლოგიკა აქ არაფერ შუაშია რადგან ლოგიკას ჩვენს, ადამიანების ლოგიკას, ყვოველ კანონზომიერების მოცვა ა შეუძლია)

და მართლაც გენები სხვა არაფერია თუ არა პროგრამა!

2+2=4 ეგეც პროგრამაა

ჩარჩოიზირებული კანონზომიერება

2+2თუ =5 ესეიგი ვიღცამ პროგრამა, კანონზომიერება დააღვია…

და პიFია აგრძელებს

ისინი ვინც მართავს სამყაროსო

მათ ვერ ხედავო

ისინი ჩუმად აკეთებ თავის საქმესო

პატიოსნად

არაფერს არ აღვევენ

მოკლედ შესაბამისად(!) მოქმედებენო

მაგრამ,

არიან ისეთი პროგრამებიცო (სისტემის ნაწილები არიან, განუყოფელი ნაწილები!), რომლებიც

ეშმკები დემონები მაქციები ანგელოზები…

პრორამები რომლებიც არ აკეთებე იმას რაც უნდა კეთონო

ასიმილირებული პროგრამები!

პროგრამები რომლებიც ახაკერებე-ტეხავენ სხვა პროგრამებს

ამას კაეთებენ რომ არ წაიშალონ, რომ გადაჩნენო

მოკლედ პროგრამა ან კვდება და მიდის ცათასასუფეველშიო – მეინ სორსში – ცენტრალ სერვეში

ან აქ იმალება ასიმილიერებითო …

საიქიოდან დაბრუნებულისპონტში …

და რახან დაბრუნებულები

აღმდგრები

და პროგრამა დარღვეულები ვახსენეთ აქვე იწყება მესამე დიალოგი… ალგეტ ეგოსთან

Posted in კინო ფილმი და movies | დატოვე კომენტარი